Ze straalt al voordat de gouden bokaal op tafel staat. Mooi opgedoft ontvangt Marcelina Monteiro mij, Esther van der Lelie, in het Oogziekenhuis Rotterdam, samen met haar leidinggevende. Ik breng haar namens de organisatie van de verkiezing de Gouden bokaal die hoort bij haar titel Schoonmaker van het Jaar 2026 mét haar naam erin gegraveerd. Daarmee is Marcelina vereeuwigd als winnaar van de verkiezing.
Op 17 april 2026 werd Marcelina op het podium van Interclean Amsterdam uitgeroepen tot Schoonmaker van het Jaar 2026. Een moment dat zij niet snel zal vergeten. “Ik was helemaal verrast en blij”, vertelt ze. “Ik dacht wel: wat gaat er gebeuren?” Het hele traject vond ze leuk én spannend. Het jurybezoek was leuk, met veel vragen en mooie reacties van collega’s uit het ziekenhuis. Tegelijk was het best spannend om op het podium te staan. “Mijn Nederlandse taal is grammaticaal niet zo goed. Ik was bang dat het moeilijk zou zijn om iets te zeggen.”
38 jaar in het Oogziekenhuis
Op 22 juni 2026 is Marcelina 38 jaar in dienst bij het Oogziekenhuis Rotterdam “Ik werk hier met veel plezier en doe alles met een glimlach”, zegt ze.
Die glimlach en haar inzet wordt gewaardeerd. Tijdens het interview lopen ziekenhuiscollega’s binnen om haar nogmaals te feliciteren. “Je verdient het”, klinkt het. En als ze de gouden beker toont, volgt de reactie: “Daar is de beker dan, nu is het echt.”
Ik zie dat Marcelina één is met het ziekenhuis. Ze hoort bij het Oogziekenhuis. Bij de mensen. Bij de dagelijkse zorg. Bij het team dat zorgt dat alles schoon, veilig en prettig is.
Ook online werd haar winst gedeeld. Door haar werkgever, EW Facility Services, door het Oogziekenhuis, onder meer via de website, zodat zelfs patiënten over haar bijzondere prestatie konden lezen. “Ik krijg zoveel lieve reacties”, vertelt Marcelina. “het is één groot feest.”
“Ze staat altijd voor iedereen klaar”
Marcelina werd opgegeven door haar leidinggevende. En die twijfelde geen moment. “Het moest Marcelina zijn”, vertelt zij. “Ik werk hier nu twee jaar en voelde mij door Marcelina meteen thuis. Ze staat altijd voor iedereen klaar. Ze is gewoon een topper.”
Die woorden passen bij wat Marcelina zelf vertelt over haar werk. Ze denkt niet alleen aan haar eigen taken. Ze denkt aan haar collega’s, aan de afdeling en aan het ziekenhuis. “Ik werk samen met mijn collega’s. Ik laat niemand in de steek.”
Ook haar familie is trots. “Je verdient het”, zeiden zij tegen haar na het verkiezingsfeest. “Je denkt altijd eerst aan je werk en dan pas aan de rest. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.”
Volgend jaar gaat Marcelina met pensioen. De titel voelt als een prachtige bekroning op al die jaren vakmanschap, loyaliteit en betrokkenheid.
Een ereronde met de gouden bokaal
Na afloop drinken we koffie en eten we gebak. De gouden bokaal staat erbij, met haar naam erin gegraveerd. Daarna loopt Marcelina een ereronde door het ziekenhuis. De beker stevig in haar handen. De felicitaties neemt ze bescheiden in ontvangst.
Waar de beker een ereplaats krijgt, is nog onderwerp van gesprek. Naast het Oogappeltje? In de ruimte van de schoonmaak? Of toch thuis bij Marcelina?
Eén ding is zeker: Marcelina geniet er volop van. Van de erkenning. Van de lieve woorden. Van haar moment of fame. En vooral van het gevoel dat haar werk en dat van haar collega’s wordt gezien.