Onlangs liep ik bij een autodealer binnen omdat mijn aandacht getrokken werd naar een fraaie oldtimer. Achter de balie, een vijftal meters van mij verwijderd, zat een mijnheer die enige administratieve handelingen verrichtte. Mijn begroeting werd niet opgevolgd. Ik probeerde oogcontact met hem te leggen, maar hij keek mij wel aan doch negeerde mijn non-verbale gedrag dat om nadere informatie vroeg.

Na een kleine tien minuten, waarbij ik duidelijk aangaf geïnteresseerd te zijn, zat de inmiddels niets doende mijnheer alle kanten op te kijken, behalve naar die van mij. Ik besloot de showroom te verlaten en zei, mogelijk een beetje cynisch: “Prettige dag verder!”

Het antwoord bleef uit.

Op dat moment besloot ik nooit meer contact op te nemen met deze autodealer! Hoe anders gaat dat gelukkig bij mijn eigen (Volvo)dealer, waar ik als klant herkend en gewaardeerd wordt.

Waarom vertel ik u dit?

Omdat er steeds meer ‘overdag’ wordt schoongemaakt is het aantal contactmomenten tussen de schoonmaker en de gebouwgebruiker groot. Dat contact is gewenst, noodzakelijk en voor iedereen van belang. De praktijk is soms helaas anders. Daarbij ontstaan soms bizarre situaties, die schoonmakers ervaren bij hun dagelijkse taak om onze verblijfsruimten schoon te houden. Ze worden genegeerd, de toegang tot de schoon te maken ruimte wordt hen ontzegd, er wordt onterechte kritiek geuit op hun werk en iedere vorm van tegenspraak wordt niet geduld en ontaard in een ruziesfeer, waarbij de schoonmaker te allen tijde het onderspit delft.

Gelukkig zijn mij veel meer situaties bekend, waarbij dit niet speelt en waar de schoonmaker wordt gewaardeerd als collega die een basisdienst verricht, opdat de gebouwgebruiker zijn werk op prettige en gezonde wijze kan uitvoeren. Die schoonmakers die dit ervaren zijn blij met hun werk en hebben doorgaans een langdurige (arbeids-)relatie in het belang van zowel hun werkgever als de afnemers van de schoonmaakdiensten.

De schoonmakers die ik beschrijf in de negatieve situatie zullen proberen zo snel mogelijk van werkplek of werkgever te veranderen. Een voor alle partijen zeer ongewenste situatie, die financieel gezien altijd leidt tot ongecalculeerde kosten en onnodige verliesposten. Nog maar niet te denken aan de verspilling van aandacht en tijd bij de werkgever en afnemer van de diensten. De schoonmaker die dit overkomt, zal zich hoogstwaarschijnlijk nooit meer melden als werknemer in onze branche.

Hoe erg is dat!

Bovendien zal hi/zij in sociale contacten er bij iedereen op aandringen nooit in de schoonmaak te gaan werken. Wat jammer!

Ieder mens streeft naar erkenning en sociale geborgenheid.

Het is daarom zo geweldig om te ervaren wat er gebeurt voor, tijdens en na de Schoonmaker van het Jaar-verkiezing, die nu weer loopt. Schoonmaakbedrijven, eigen schoonmaakdiensten, leidinggevenden en opdrachtgevers laten tijdens deze periode merken, dat het vakmanschap, en de toegevoegde waarde die ‘hun’ schoonmaker realiseert, buitengewoon wordt erkend en vreugdevol gevierd.

Een resultaat van geweldig leuke en zinvolle contacten!

Een voorbeeld voor alle organisaties die dagelijks in contact staan met hun schoonmaakdiensten en vooral met de uitvoerende mensen.
Oooh ja, die autodealer van de oldtimer is failliet.

André de Reus,
raad van advies en jurylid Schoonmaker van het Jaar